🚩ढाकचा बहिरी/किल्ला एक चित्त थरार!🚩

भाग दुसरा : 

तिकोना किल्ला हा आमच्या पदभ्रमंतीचा प्रारंभ होता. त्यासाठी कराडवरून आम्हाला कामशेतला पोहचणे गरजेचे होते. एसटी बसने प्रवास करणे आमच्या खिशाला निश्चितच परवडणारे नव्हते. त्यामुळे ट्रकने प्रवास करायचा हे ठरले. मग दैत्यनिवारणी मार्गे जुन्या पुलावरून आमची हायवेच्या दिशेने वाटचाल सुरू झाली. हायवेवर पोहोचलो आणि मुंबईकडे जाणाऱ्या ट्रकला हाताने खुणा करून थांबण्याची विनवणी करू लागलो. बराच वेळ प्रतिक्षा केल्यानंतर आम्हाला एका ट्रकमध्ये जागा मिळाली.

खर म्हणजे ट्रकच्या पाठीवर ताडपत्रीच्या खाली साहित्य भरलेले होते व त्यावर आमची रवानगी झाली होती. बोचऱ्या थंडीत उघड्यावर बसून प्रवास सुरु झाला. गार वारा अंगाला डसत होता. अर्थात आमच्या जवळ गरम कपडे (स्वेटर वगैरे) चादर असल्याने आम्ही ते अंगावर घेऊन एकमेकांना अगदी बिलगून बसलो होतो. पुणे मागे पडले आणि ट्रक जुन्या हायवेने लोणावळ्याच्या दिशेने धावू लागला. पहाटेच्या सुमारास कामशेत जवळच्या रस्त्याच्या कडेला ट्रकचा वेग मंदावला आणि संथपणे तो उभा राहिला. *“चला उतरा, कामशेत आलंय”* ड्रायव्हरने आरोळी दिली.

आम्ही सगळे खाली उतरलो आणि जवळच असलेल्या एका हॉटेलच्या बाहेर सॅक उतरवल्या. तिकोना किल्ला इथूनच जवळपास असल्याचे माहिती होते, मात्र नेमका रस्ता कुठून जातो ते ज्ञात नव्हते. अजून हॉटेल बंद होती त्यामुळे चौकशी कुणाकडे करायची? रात्रभर जागरण झाले होते म्हणून काही वेळ तिथेच पथारी पसरून विश्रांती घ्यावी व हॉटेल उघडताच चौकशी करून पायांना गती द्यायची असे ठरले. आमचे एक वैशिष्ट्य असे की एखादी गोष्ट ठरली की मग नुसत्या वायफळ चर्चेत वेळ न दवडता ती कृतीत आणायची. इथेही त्याची काटेकोर अंमलबजावणी झाली.

साधारणपणे साडेपाचच्या सुमारास आम्हाला माणसांची चाहूल लागली. हॉटेल, टपरीवर माणसांची ये-जा सुरू झाली होती. तिथेच चहाची ऑर्डर दिली आणि तिकोना किल्ल्यावर जाण्यासाठी कुठून, कसे जाता येईल याची माहिती करून घेतली. डांबरी रस्त्याने बरेच अंतर दक्षिण दिशेला जायचे व तिथून मधल्या वाटेने पूर्वोत्तर होऊन कच्च्या रस्त्याने चालत राहिले की तिकोना किल्ल्याच्या पायथ्याशी पोहचणार होतो. सुमारे एक तासाची पायपीट करून आम्ही पायथ्याशी व तिथून परत एक-दीड तासाची चढण पार करत तिकोना किल्ल्यावर दाखल झालो.

अगदी प्रातःकाळी चालण्यास सुरुवात केली होती साहजिकच पोटात भुकेची जाणीव प्रकर्षाने जाणवू लागली. पाण्याची सोय पाहून आम्ही न्याहारी करायला सरसावलो. चिवडा, चकली, करंजी, लाडू असे फराळाचे साहित्य सॅकमधून अलगद व आपसूकच बाहेर पडले. गोल रिंगण करून आम्ही हाताच्या बाह्या सरसावल्या. गंमत म्हणजे दिवाळीच्या दिवसात घरातील फराळाचे ताट पाहून नाकं मुरडणारे आम्ही इथे मात्र फराळावर तुटून पडलो होतो. घरी असताना नकोसे वाटणारे पदार्थ आता भलतेच चविष्ट लागत होते. गडकिल्ल्यांची भ्रमंती सर्व काही स्विकारायला शिकवते, याचे हे उत्तम उदाहरण आहे.

पोटपूजा यथासांग पार पडली आणि मग आम्ही गडाच्या कानाकोपऱ्यात इतिहासाच्या खाणाखुणा शोधण्यात व्यग्र झालो. आजचा आमचा मुक्काम बेडसे लेणी येथे आधीपासूनच ठरवला होता त्यामुळे दुपारपर्यंत तिकोना किल्ला धांडोळून झाल्यावर आम्ही परतीची वाट धरली. पुन्हा एकदा आम्ही डांबरी रस्ता गाठला. वाटेत येत असतानाच जी स्थानिक मंडळी भेटली त्यांच्याकडे बेडसे लेण्यांची व मार्गाची माहिती करून घेतली होती. डांबरी रस्ता ओलांडून थोडे पुढे गेल्यावर पुन्हा पश्चिमेला डोंगरावर चढून जावे लागणार होते.

आम्ही वळण घेतले आणि डोंगरावर जाणारी पायवाट दृष्टीक्षेपात येताच तिथूनच पुढील कदमताल सुरू केले. रात्रीचे जागरण, दिवसभर केलेली तिकोन्याची भ्रमंती यामुळे ही चढण पार करताना आम्ही मेटाकुटीला आलो. त्यातून सूर्यास्ताची घटिका समीप येत होती. त्यामुळे अंधार पडण्याआधी आम्हाला बेडसे लेणी गाठायची होती आणि तशी आम्ही ती गाठली सुद्धा!

क्रमशः 
समीर श्री. आराणके
सोमवार पेठ, कराड
भ्रमणध्वनी: ९४०३१६६५५८

Author: Jan Swarashtra