🚩प्रचितगडाच्या “भययुक्त” छायेत!🚩

भाग नववा : 

श्री म्हणजे श्रीधरच्या काळजीने माझ्या जिवाचा थरकाप उडवला होता. तो नेमका कुठे व कशा अवस्थेत असेल? त्याच्या जीवाचे काही बरे वाईट तर झाले नसेल ना? गावकऱ्यांनी जे सांगितले ते ऐकून तर फक्त *’फेफरे’* भरणेच राहिले होते. पण त्याच वेळी त्या पोस्टमनच्या रूपाने आलेल्या देवदूताने आमच्या आशा पल्लवित झाल्या होत्या. आम्ही दोघे जंगलाच्या दिशेने झपाट्याने चालत होतो. काहीही झाले तरी श्रीचे प्राण वाचवायचेच या निर्धाराने मी त्याच्या पाठीमागे धावत होतो.

त्याच्या हातात विजेरी (बॅटरी) होती, शिवाय पायवाट परिचयाची होती. दिवसभराच्या शारीरिक व मानसिक ताणतणावाने माझी अवस्था वाईटाहून वाईट झाली होती. त्यामुळे अंधारातून त्याच्या मागे धावताना मी अडखळत, ठेचकाळत होतो. वेळ खूपच कमी होता आणि त्या चहुबाजूंनी झाडाझुडुपांमध्ये श्री कुठे असेल याचा शोध घेणे म्हणजे सागरातून मोती शोधून काढण्यासारखेच होते.

त्या गर्द अंधारात झाडाझुडपांच्या दाटीतून वाट काढताना भीतीने ग्रासले होते. जणू ते जंगल आपल्याला गिळंकृत करण्यासाठी आसुसलेले आहे आणि आपण *’आयते भक्ष’* बनून त्याला प्रतिसाद देत आहोत असे वाटू लागले. तो झपाझप पावले टाकत होता आणि चालतानाच त्याने मला *“मला माहिती आहे तुमचा मित्र कुठे आहे पण तुम्ही त्याला हाका मारत रहा”* अशी सूचना केली. एकीकडे त्याचे बोलणं ऐकून धीर येत होता तर दुसरीकडे भयसुचक विचारांनी थैमान घातले होते. जवळपास अर्धा तास आम्ही जिवाच्या आकांताने धावत होतो. प्रत्येक पावलागणिक मी श्रीला हाका मारत होतो. स्वतःच्याच आवाजाने स्वतःलाच धीर देत होतो.

एके ठिकाणी ती व्यक्ती अचानक जागीच थांबली. नेमके काय झाले आहे याचा पाठीमागे असल्याने अंदाज येत नव्हता. बॅटरीचा उजेड समोरच्या मोकळ्या जागेत फिरवून त्याने मला पुढे येण्याची सूचना केली. समोरचे दृश्य पाहून माझा भीतीने थरकाप उडाला.

एका मोकळ्या जागेत श्री पडलेला होता. त्याची दृष्टी आभाळाकडे होती. तो जिवंत आहे की गेला? मनातील कुशंका कधी घात करेल सांगता येणार नाही. पण त्या कुशंकेने माझ्या मनाचा ठाव घेण्याआधीच ती व्यक्ती मला उद्देशून म्हणाली,

*“मी इथेच उभा राहतो पुढे येणार नाही. तुम्ही पुढे जा व मित्राला त्या जागेतून उठवून किंवा उचलून इथे आणा”*

मी झपाट्याने पुढे सरसावलो. श्रीच्या अगदी जवळ जाऊन त्याला हाक मारली. त्याने फक्त हुंकार दिला. तो जिवंत असल्याची खात्री झाली. मी खाली बसून त्याचा हात धरला आणि *”श्री मी आलो आहे, उठ”* असे म्हटले व त्याने खोलवर गेलेली नजर माझ्याकडे फिरवली. तशाच स्थितीत त्याला पाणी पाजले. तो अगदी बसक्या आवाजात मला म्हणाला, *“माझ्या सभोवती एक रेडा फेऱ्या घालत आहे.”* क्षणभर मी व माधवने अनुभवलेला रेड्याचा प्रसंग डोळ्यासमोर तरळला.

ते ऐकून मेंदूच्या ठिकऱ्या उडाल्या. एक क्षण मी व माधवची रेड्याबरोबर झालेली नजरानजर आठवली. त्याचवेळी जवळच्या झुडुपात काही तरी हालचाल झाली. मी मागे वळून त्यांना हाक मारली व पोस्टमनने चहुबाजूंनी बॅटरीचा प्रकाशझोत टाकला. जवळच्या झुडुपात खसखस झाल्याची जाणीव झाली. केवळ काही मिनिटांचा तो प्रसंग.

*”श्री उठून उभा रहा, आपण इथून निघूया”* असे मी म्हटले आणि जवळजवळ त्याला उचलून उभे केले. त्याला पाठकुळीवर घेतले आणि पोस्टमन जिथे उभा होता तिथपर्यंत आणले.

आम्ही अगदी पोस्टमनच्या नजिक आलो.
*“आता धोका नाही त्यांना खाली उतरवा”* त्याने सूचित केले.

*“त्यांना अजून थोडे पाणी द्या व काही तरी खायला द्या”* असे म्हणताच मी तशी कृती केली. पाणी पिल्यावर व थोडे अन्नपदार्थ पोटात गेल्यावर श्री थोडा ताजातवाना झाला.
*”इथे फार वेळ थांबता येणार नाही. आपण थोडे पुढे जाऊया, मग पाहिजे तर बसूया”* असे ती व्यक्ती म्हणाली.

जरी श्रीच्या अंगात त्राण उरलेले नव्हते तरी तिथून पुढे निघणे अपरिहार्य होते. त्याला आधार देत आम्ही तिघे थोडे पुढे आल्यावर थांबलो. श्रीला पुन्हा पाणी दिले. थोडा वेळ विश्रांती घेतली आणि आता आम्ही अगदी संथगतीने वेस ओलांडून गावात प्रवेश केला.

क्रमशः 
समीर श्री. आराणके
सोमवार पेठ, कराड
दूरभाष : ९४०३१६६५५८

Author: Jan Swarashtra