🚩प्रचितगडाच्या “भययुक्त” छायेत!🚩

भाग आठवा : 

सूर्यास्त होवून गेला होता. अंधार दाटत होता. आणि मी व माधवने गावाच्या वेशीत पाऊल टाकले. बरेच श्रम झाल्याने आम्ही दोघे जिथे गाड्या लावल्या होत्या थेट तिथे दाखल झालो. शेजारीच असणाऱ्या एका घराच्या ओसरीवर काही मंडळी जमलेली होती. त्यांनी *“या! बसा”* असे म्हणताच आम्ही जणू काही *“आज्ञा शिरसावंद्य”* म्हणत तिथे ठेवलेल्या खुर्चीवर बसलो. पिण्यासाठी पाणी मागून घेतले. गडावर जाऊन आलात का? या प्रश्नाने आम्ही गडबडलो.

काय सांगणार होतो आम्ही? पण त्या प्रश्नाने आम्हाला महेश व श्रीधर यांची आठवण झाली.
*“आमच्या सोबत आणखी दोघे जण होते ते आले आहेत का गावात?”* आम्ही विचारणा केली.

*“नाही हो अजून तरी गडावरून इथे कुणी आले नाही. तुम्ही दोघेच तर आला आहात की”.*
त्यांचे हे उत्तर ऐकून जणू धरणीकंप झाल्यासारखे वाटले. आकाशात विजांचा कडकडाट व्हावा आणि तो विजेचा लोळ अंगावर कोसळावा, अशीच एकंदरीत अवस्था! कुठे गेले असतील ते दोघे? आम्ही चौघेजण गेलो होतो आणि दोघेच परतलो आहोत हे ऐकून गावकऱ्यांच्यात *’कुजबूज’* सुरू झाली.

त्यांच्या बोलण्यातून काही तरी अघटित, भयावह घडले आहे किंवा घडणार आहे याची जाणीव झाली. हळूहळू ही वार्ता गावात पसरली आणि तिथे जणू गावकऱ्यांचा जथ्था येऊन उभा राहिला. नेमके काय होत आहे व काय करावे? आमची मती गुंग झाली होती. आता ७ वाजून गेले होते. सगळीकडे अंधार दाटला होता. आम्ही *’विमनस्क’* अवस्थेत बसून राहिलो. त्या दोघांची येण्याची प्रतिक्षा करण्याखेरीज अन्य काही पर्याय नव्हता आणि तितक्यात…….

अंधारातून अतिशय संथ गतीने पावले उचलत महेश एकटाच येताना दिसला. त्याला पाहून थोडा धीर आला. आम्ही बसलो होतो तिथे तो पोहचला आणि आधी पाण्याचा तांब्या तोंडाला लावला. तो पाणी पित होता पण आमच्या अंगातले पाणी आटत होते. त्याचे पाणी पिऊन होताच प्रश्न केला
*“अरे तू एकटाच आला आहेस तर श्री कुठे आहे?”*
त्याचे उत्तर ऐकून आमची बोबडीच वळली. अंगात भीतीने कापरे भरले. जणू धरणीकंप झाला……. भययुक्त विचाराने अंग थरारले! ऐकणारे गावकरीही निःशब्द झाले होते. असे काय सांगितले होते महेशने?

तर *“श्री जंगलातच पडला आहे. तो चालूच शकत नाही. मी प्रयत्न केला, त्याची विनवणी केली पण त्याने जागा सोडण्यास नकार दिला. मी त्याला उचलून घेण्याचा आटोकाट प्रयत्न केला परंतु श्रीने प्रतिसाद दिला नाही. बराच वेळ वाट पाहून मी एकटाच पुढे आलो आहे.”*

हे ऐकून अंगाचा थरकाप उडाला होता. गावकरी आपापसात बोलत होते. *”अनोळखी जागी भलतेच धाडस दाखवले की असेच परिणाम भोगावे लागतात”.* मागे घडलेल्या अशाच काही घटनांची ते उजळणी करत होते. इतक्या अंधारात रात्रीच्या वेळी वाट चुकली तर प्रसंगी प्राणावर बेतू शकते. त्यांची ती चर्चा ऐकून आम्ही नुसते *‘सुन्न’* होवून बसलो होतो. पण तेव्हड्यात एक धीर देणारी वाणी ऐकू आली.

अशा प्रसंगात गावातील फक्त एकच व्यक्ती अशी होती जी मदतीला धावून जात होती. ती व्यक्ती पोस्टमन होती आणि आता पर्यंत त्या व्यक्तीला उद्भवलेल्या परिस्थितीची वार्ता पोहचविण्यात आली होती. आता गावकरी त्याच्या येण्याची वाट बघत होते. अंधाऱ्या रस्त्याने एक व्यक्ती हातात बॅटरी घेऊन येताना दिसली. हाच तो आमचा *‘मसीहा’* किंवा *‘तारणहार’* बनून येत होता.

आल्या बरोबर त्याने महेशकडून श्री कुठे पडला आहे वगैरे गोष्टी जाणून घेतल्या. *“तुमच्या माणसाला आणायला मी येतो पण तुमच्या पैकी कुणी तरी माझ्या सोबत चला”* असे त्याने सांगितले. पहा! *”इतरांच्या माना मुरगाळून स्वतःच्या तुंबड्या भरणाऱ्या काळात ज्याच्याशी आपला काडीमात्र संबंध नाही अशा अनोळखी व्यक्तीचे प्राण वाचविण्यासाठी तो पुढे सरसावला होता. अजूनही माणुसकी जिवंत होती!”*

कशाचाही विचार न करता मी खुर्चीतून उठलो. त्याने सांगितले त्या प्रमाणे पिण्याचे पाणी व थोडे खाद्यपदार्थ सोबत घेतले. आता आम्ही दोघेही पुन्हा जंगलाच्या दिशेने मार्गस्थ झालो होतो…… श्रीधरच्या शोधात!!

क्रमशः 
समीर श्री. आराणके
सोमवार पेठ, कराड
दूरभाष : ९४०३१६६५५८

Author: Jan Swarashtra