🚩प्रचितगडाच्या “भययुक्त” छायेत!🚩

भाग सातवा : 

गडावरील पाण्याचे *’गुप्त’* टाके माझ्या पूर्वपरीचयाचे होते. त्यामुळे शोधाशोध करण्याची गरज नव्हती. पाणी हाताशी गवसले होते पण म्हणतात ना *“विपरीत बुद्धी”* तशी काहीशी गत झाली होती. पाण्याच्या बाटल्या होत्या पण त्या सुरक्षित ठेवण्यासाठी सॅक घेण्याचे राहून गेले होते. फक्त *”गडावरून पाणी आणायचे”* या एकाच विचाराने मला झपाटले होते. पण आता या बाटल्या खाली कशा न्यायच्या? अंगात असलेला शर्ट उतरवला आणि त्या बाटल्या कमरेभोवती बांधल्या. *”संकटातून नेहमीच मार्ग निघतो”* असे म्हणतात ते इथे सार्थ ठरत होते.

आता ज्या कपारीतून किंवा खोबणीतून वरती चढलो होतो तिथे दाखल झालो आणि समोरचे ते अक्राळविक्राळ रूप पाहून माझी पाचावर धारण बसली. आपण वरती चढून तर आलो पण त्या खोबणीतून उलटे होवुन खाली उतरू शकत नाही या केवळ जाणिवेनेच अंगात कापरे भरले. हातपाय लटलटू लागले. मी मोठयाने ओरडलो……. माधव, महेश, श्री……. वरती या……. मी इथून खाली उतरू शकत नाही. पण बेंबीच्या देठापासून कितीही ओरडलो तरी त्यांच्या पर्यंत आरोळी पोहचणे अशक्य होते.

काय करावे? त्या कड्याच्या अगदी टोकावर यायचो आणि पुन्हा माघारी जायचो. दोन वेळा पाऊल पुढे टाकले मात्र धाडस होईना. बहुतेक इथेच आपल्या आयुष्याची अखेर होणार! मृत्यूची घंटा जणू डोक्यात घणघणत होती. आता शेवटचा एकच उपाय शिल्लक होता……. क्षणार्धात मी दुर्गादेवीच्या मंदिराच्या दिशेने साष्टांग लोटांगण घातले. तिला मनोभावे प्रार्थना केली आणि माझ्या *“मनीचे गुज”* तिला कथन केले. त्या मनातील भावना, ते गुज मातेच्या कानी पोहोचले होते कारण पुढच्याच क्षणी मी पाठमोरा होऊन उलट्या दिशेने त्या खोबणीतून खालील बाजूस उतरण्यास सुरुवात केली होती.

एकीकडे कमरेला बांधलेल्या पाण्याने भरलेल्या बाटल्या आणि दुसरीकडे स्वतःचा तोल सांभाळत त्या घसरड्या उतरणीवर वाटचाल सुरू केली. जिथे ते तिघे माझी चातकासारखी वाट पहात होते तिथे येऊन दाखल झालो. ही सर्व घडामोड होत असताना घड्याळाचे काटे पुढे सरकत होते. आधी त्या तिघांनी पाणी पिऊन घेतले. मग थोडी लाकडं गोळा करून तिथेच चूल पेटवली व त्यात कॉफी बनवली. ती कोरी कॉफी घेतल्यावर त्यांना जरा हायसे वाटले.

*“इथून पुढे तुम्ही वरती चढून जाऊ शकत नाही त्यामुळे आपण पुन्हा परतीला सुरुवात करूया”* असे मी स्पष्ट केले. परिस्थितीचे गांभीर्य ओळखून त्यांनीही होकार दिला आणि आम्ही आल्या पावली माघारी वळलो. तो पर्यंत दुपारचे चार वाजत आले होते. सकाळी चढाईला सुरुवात केली तिथपासून आता जिथे होतो तिथे पोहचण्यास पाच तास वेळ लागला होता म्हणजे पुन्हा गावात पोहचायला किमान तीन तास म्हणजे संध्याकाळचे सात वाजणार होते.

त्यातच आकाशात ढगांची जमवाजमव सुरू झाली होती. आपण आणखी संकटात सापडण्याआधी इथून लवकरात लवकर पायउतार होणे, हेच आमच्या हिताचे होते. श्रीधर व महेश यांची शारीरिक व मानसिक दोन्ही अवस्था बिकट झाली होत्या. *“आम्ही दोघे पुढे होतो तुम्ही सावकाश या व आपण पायथ्याशी भेटू”* असे सांगून ते दोघे उतरणीला लागले. मी व माधव शांतपणे लिंबाच्या फोडी चघळत, एकमेकांशी संवाद साधत खाली उतरू लागलो.

उतरणीची पायवाट परिचित झाली होती. गर्द झाडी झुडपांनी वेढलेल्या त्या पायवाटेने उतरताना आपण भलतेच साहस करायला निघालो होतो व वाटाड्या न घेता केलेले धाडस आपल्या अंगाशी आले. मी जिथून एकटाच वरती चढून गेलो त्या मार्गातील संकट किती जोखमीचे होते आदी गोष्टी करत आम्ही उतरत होतो. ढगांची दाटी होत असल्याने सूर्यास्त व्हायला किती अवधी उरला आहे याचा अंदाज येत नव्हता.

महेश व श्री आमच्या पूर्णपणे नजरेआड झाले होते. ते दोघे असल्याने आम्हाला फारशी चिंता करण्याची गरज नव्हती. मजल दरमजल करत आम्ही पायथ्याशी उतरलो. महेश व श्री इथेच तर थांबणार होते, पण त्यांचा मागमूस लागत नव्हता. ते दोघे गावाच्या दिशेने पुढे सरकले असतील अशी आमची समजूत झाली. त्यांना मोठयाने हाक मारून पाहिली पण कोणताच प्रतिसाद मिळाला नाही. आता आम्ही दोघे पायथ्याची जागा मागे सोडली आणि गावाकडे कूच केले.

दाट झाडीतून वाट काढत असतानाच आमच्या दोघांची पावले एकाच वेळी जागच्याजागी थबकली. समोरचे दृश्य पाहिले मात्र आणि आम्ही एकमेकांचा हात हातात घेऊन होतो त्या जागी अगदी स्तब्धपणे उभे ठाकलो. नेमके काय दिसले होते?

क्षणभर आमची भीतीने गाळण उडाली होती. समोरच्या मोकळ्या जागेत एक भरभक्कम *‘रेडा’* आमच्या रोखाने नजर वळवून आणि भली मोठी शिंगे आमच्यावर रोखून वाटेत उभा राहिला होता. आमच्यात फार फार तर १५ फुटांचे अंतर होते. त्याने ठरवले असते तर क्षणार्धात आम्हाला भुईवर लोळवणे त्याला शक्य होते.

काही क्षण आम्ही *‘मरणाच्या दारात’* उभे असल्याचा भास झाला होता. पण आम्ही दोघेही त्याच्याकडे तितक्याच रोखाने नजर भिडवली होती. अवघ्या काही क्षणांचा तो नजरेतील खेळ पण काय घडले ते समजण्या आधीच त्या रेड्याने आमच्यावर रोखलेली नजर हटवली. तोंडातून किंचितसा आवाज काढला आणि बाजूच्या झाडीत तो दिसेनासा झाला. तो प्रसंग आठवला तरी आजही अंगावर शहारे उभे राहतात. प्रचितगडाच्या भययुक्त वातावरणाची ती केवळ एक झलक होती. खरा भयावह प्रसंग तर अजून आमच्यावर बेतलाच नव्हता.

तसे पाहिले तर गडावरून पाणी घेऊन खाली उतरताना मला भयाची चुणूक अनुभवायला मिळालीच होती. परंतु *“तीन जणांचे प्राण वाचवायचे”* या एकाच विचाराने त्या भयाच्या जाणिवेवर मात केली होती. आता रेड्याच्या रूपाने पुन्हा एकदा ती झलक ताजी केली होती. जे काही घडले होते, घडत होते त्याकडे कानाडोळा करत आम्ही शृंगारपूर गावाच्या दिशेने वाटचाल सुरू ठेवली.

क्रमशः 
समीर श्री. आराणके
सोमवार पेठ, कराड
दूरभाष : ९४०३१६६५५८

Author: Jan Swarashtra