🚩प्रचितगडाच्या “भययुक्त”छायेत!🚩

भाग सहावा : 

जंगलातील अनोळखी पायवाटांचा सुगावा लागणे दुस्तर असते. काही मळखाऊ वाटा पाळीव जनावरांच्या चारा शोधताना निर्माण झालेल्या असतात. काही जंगलातील प्राण्यांच्या असतात. अशा वेळी अति आत्मविश्वास दाखवला तर आपण संकटात सापडण्याचा धोका संभवतो. शिवाय कालापव्यय होवून आपण भलतीकडेच ‘भटकत’ व ‘भरकटत’ जातो. आमच्या बाबतीत नेमके हेच घडत होते. आपण किमान गडाच्या पायथ्याशी पोहचण्यासाठी योग्य व्यक्ती (वाटाड्या) सोबत घ्यायला हवी होती याची जाणीव झाली.

परंतु आता पश्चात्ताप करून उपयोग नव्हता. आठ वाजून गेले होते आणि मे महिना असल्याने सूर्य किरणे अधिक प्रखर होत होती. *“आधीच उल्हास आणि त्यात फाल्गुनमास”* या म्हणीनुसार आमची गत झाली होती. जरी चहुबाजूंनी गर्द झाडी दाटलेली होती तरी कोकणातील दमट हवामान आम्हाला सतावू लागले. त्यामुळे थोडी चढण सुरू झाली की छातीचा भाता वेग घेत होता. पाण्याचे घोट रिचवून आम्ही ध्येय गाठण्यासाठी प्रयत्नशील होतो.

पायथ्यापासून थोडे वरील बाजूस आलो आणि आता खडी चढण सुरू झाली. अजून म्हणावा असा पल्ला गाठला देखील नव्हता आणि त्या चढणीला आम्ही सुरुवातीलाच ‘मेटाकुटीला’ आलो. अंगातून घामाच्या धारा वाहत होत्या. नशीब म्हणजे मे महिना असल्याने खबरदारी म्हणून मी आधीच डझनभर लिंब सोबत घेतली होती. साखर व मीठही होते. पाण्याच्या बाटलीत रस ओतून साखर, मीठ घातले आणि आता त्याचे घोट घेत एकेक पाऊल वरच्या दिशेने उचलत होतो.

बघता बघता सकाळचे १०, ११ व १२ वाजून गेले होते. *फक्त आमचे १२ वाजायची घटिका यायची होती.* आणि पुढच्या तासाभरात तिने संधी साधून ‘दस्तक’ दिली. आमच्या जवळचे पाणी संपले होते आणि घशाला कोरड पडली होती. वाटेत कुठेही पाणी नाही हे गावकऱ्यांचे शब्द कानात ‘बोचत’ व ‘टोचत’ होते. आपण अधिक प्रमाणात पाणी घ्यायला हवे होते पण त्यांच्या सांगण्याकडे दुर्लक्ष केले याची खंत सलत होती.

पण प्राप्त परिस्थितीला तोंड देण्याखेरीज पर्याय नव्हता. तशीही आम्ही बरीच मजल मारली होती तरीही अजून गडाचा माथा दृष्टीक्षेपात आला नव्हता. त्याचवेळी तिघाही सोबत्यांनी माझी साथ सोडली. *”पाण्याशिवाय आम्ही एकही पाऊल उचलू शकत नाही”* असे त्यांनी ठणकावून सांगितले. पाण्याच्या एका थेंबाची किंमत त्यावेळी कळली होती. पाण्यातून मासा बाहेर काढला तर त्याची जशी तडफड होते तशीच काहीशी अवस्था आमची झाली होती. त्यांची ती केविलवाणी हतबलता पाहून मलाही ‘लज्जित’ झाल्यासारखे वाटले. आपणच पुढाकार घेऊन यांना इथे घेऊन आलो आणि आता ते हतबल झाले आहेत तर स्वतःलाच पुढे होऊन धैर्य दाखवावे लागणार होते.

पुढचा कोणताही विचार न करता मी सगळ्या पाण्याच्या बाटल्या सोबत घेतल्या आणि एकट्यानेच पुढची चढाई सुरू केली. आता एका वेगळ्याच *’आवेगात’* व *’आवेशात’* मी गडाच्या माथ्याकडे कूच केले. पूर्वी स्मरणात राहिलेली ती लोखंडी शिडी व तिचा मार्ग मात्र सापडला नव्हता. मी भलत्याच दिशेने वरती निघालो होतो. नजरेसमोर फक्त त्या तिघांचे चेहरे तरळत होते. जवळपास अर्धा तास होऊन गेला होता आणि मी मिळेल तिथे पाऊल टाकत पुढे सरकत होतो.

पश्चिमेकडून सूर्य आग ओकत होता पण त्याला न जुमानता गडाची ती घसरडी चढण पायदळी तुडवत वर चढत असताना एक खोबणीची जागा लागली. खाली दूरवर पसरलेली खोल दरी आणि त्या खोबणीत वरच्या हाताने दगडाचा आधार घ्यायचा आणि खालचा पाय वरच्या बाजूस उचलून वरच्या दगडावर ठेवत, तोल सांभाळत वर चढायचे. कुणीही सोबती नसताना केलेले ते धाडस एका क्षणात माझे अस्तित्व संपुष्टात आणण्यासाठी पुरेसे होते.

पण ते दिव्य पार करून मी गडाच्या माथ्यावर पाऊल ठेवले. क्षणाचाही विचार न करता माझी पावले *’त्या’* पाण्याच्या टाक्याच्या दिशेने झेपावली. आत डोकावून पाहिले आणि एका बाटलीत पाणी भरून स्वतःची ‘तृष्णा’ भागवली. मग सगळ्या बाटल्या भरून घेतल्या आणि माघारी वळलो.

क्रमशः 
समीर श्री. आराणके
सोमवार पेठ, कराड
दूरभाष : ९४०३१६६५५८

Author: Jan Swarashtra