🚩प्रचितगडाच्या “भययुक्त” छायेत!🚩

भाग पाचवा : 

आमच्या जीवनातील प्रचितगड भ्रमण ही दुसरी मोहीम यशस्वी झाली होती. त्यांनंतरची सलग काही वर्षे आम्ही न चुकता दीपावली व मे महिन्यात वेगवेगळ्या गडांची पदभ्रमंती करण्याची जणू शृंखलाच पूर्ण केली. त्यातील सर्वात मोठी आणि जवळपास एक आठवड्याची तिकोना किल्ला ते भीमाशंकर ही मोहिम विशेषत्वाने स्मरणात राहिली. शिवाय कळसुबाई या महाराष्ट्रातील सर्वाधिक उंच शिखरावर केलेली सफल चढाई हा आमच्या पदभ्रमंतीचा *‘कळस’* ठरला.

पुढे शिक्षण, व्यवसाय निमित्ताने या मोहिमांमध्ये कमी होत गेली. परंतु पदभ्रमंती विषयी आम्हाला लागलेली ओढ तसूभरही कमी झाली नाही. जरी प्रत्येकजण आपापल्या व्यापात *व्यस्त* व *व्यग्र* होत होता तरी कधीही एकत्र आलो की पुन्हा त्याच आठवणींना उजाळा मिळतो. *“बालपणीचा काळ सुखाचा”* असे उगीचच म्हणतात का? त्याची सत्यता आताशी कुठे जाणवू लागली आहे. असो!

मधला काळ, वर्षे झपाट्याने सरत होती. मी आधी सातारा व पुढे सज्जनगडावर वास्तव्यास गेलो. सातारा येथे असतानाच माधव कुलकर्णी, श्रीधर पेठकर, महेश कुलकर्णी अशा काही मित्रांबरोबर स्नेह निर्माण झाला. मंगळवार तळे परिसरात आम्ही रोजच एकत्र भेटत होतो. तिथेही गप्पांच्या ओघात आमच्या पदभ्रमंतीच्या सुरसरम्य कथा रंगत होत्या. त्यातुनच सज्जनगडावरील वेद पाठशाळेतील विद्यार्थ्यांना जेव्हा मी वासोटा किल्ल्यावर घेऊन गेलो त्यावेळी माधव कुलकर्णी आमच्यामध्ये सहभागी झाला होता.

त्यालाही गडकोट भ्रमणाचा आनंद मिळाला. त्यानंतर अजून कुठे जायचे? अशी चर्चा सुरू झाली. ठिणगी पडली होती. आता त्याचा वणवा पेटण्याची प्रतिक्षा होती. सातारच्या मित्रमंडळाला मी गडकोट भ्रमणासाठी उद्युक्त केलेच होते. त्याची पहिली फलनिष्पत्ती म्हणजे आम्ही रायगडाची चढाई यशस्वी केली. यामुळे त्यांचा उत्साह द्विगुणित तर झाला होताच; पण त्यांच्यात आत्मविश्वास दुणावला होता.

आपल्या आयुष्यात कधी कोणते वळण लागेल किंवा उलथापालथ होईल याची शाश्वती कुणीच देऊ शकत नाही. आमच्या बाबतीत देखील तेच घडत होते. मे महिना सुरू झाला होता आणि आमची गडावर जाण्यासाठी चर्चा सुरू होती. *“कुठे तरी जाऊया”* इतकेच प्रारंभीचे बोलणे झाले. त्यातूनच मी *”प्रचितगड करुया”* असा प्रस्ताव मांडला. माधव, श्रीधर व महेश अशा तिघांनी होकारार्थी संमती दिली. तारीख ठरली २३ मे २००२!! योगायोग कसे असतात ते पहा. १९९२ सालात आम्ही जेव्हा प्रचितगड सर केला तीच तारीख यावेळी जुळून आली होती. फक्त मध्ये दहा वर्षे लोटली होती. त्या दहा वर्षात पुलाखालून बरेच पाणी वाहून गेले होते.

सातारा येथून रात्री दुचाकीवरती निघायचे असे निश्चित झाले. २३ तारखेचा दिवस अस्ताला गेला आणि आम्ही निघण्याच्या तयारीला लागलो. गडावर मुक्काम करायचा असे ठरल्याने स्वयंपाक साहित्य, पातेलं अशा प्राथमिक गोष्टी सोबत घेतल्या. यावेळी प्रचितगडावर जाण्याचा मार्ग तेवढा बदलला होता. चांदोली मार्गाने जाणं अशक्य होते. त्याऐवजी कराड, कोयनानगर, चिपळूण, संगमेश्वर व तिथून शृंगारपूर अशी दुचाकीवरील सवारी करायची व शृंगारपूर येथूनच प्रचितगडाची चढाई सुरू करायची असे निश्चित झाले.

रात्री नऊच्या सुमारास आम्ही साताऱ्यातून मार्गस्थ झालो. एकेक टप्पा पार करत व संपूर्ण रात्रभर प्रवास करत अखेरीस पहाटेच्या सुमारास आम्ही शृंगारपूर गावात दाखल झालो. दुचाकी लावण्याची व्यवस्था केली आणि गावात जे कोणी भेटले त्यांना प्राथमिक पायवाटेने जाण्यासाठी चौकशी केली. आम्ही सगळे अगदी प्रथमच या मार्गाने जाणार होतो. नेमका मार्ग कसा आहे, कितपत खडतर आहे, चढाईला किती कालावधी लागतो याची तसूभरही माहिती नव्हती.

पाठीवर सॅक चढवल्या. पिण्याच्या पाण्याच्या बाटल्या भरून घेतल्या. आम्ही जी चौकशी केली त्यातून एक गोष्ट लक्षात आली होती की वाटेत कुठेही पिण्याच्या पाण्याची व्यवस्था उपलब्ध नाही. त्यातच कडक उन्हाळा असल्याने छोटे मोठे ओघळ आटले होते. त्यामुळे ज्या व जेवढ्या पाण्याच्या बाटल्या घेतल्या होत्या त्याच गडावर पोहचेपर्यंत आमची तहान भागवणार होत्या. आता आम्ही गावाची वेस ओलांडून बाहेर पडलो. समोर दूरवर घनदाट जंगल पसरलेले दिसत होते. पहाटेच्या सुमारास चरण्यासाठी सोडलेली गुरेढोरे फिरत होती.

पायवाट अगदी मळलेली होती त्यामुळे तीच गडाच्या दिशेने जात आहे असे वाटल्याने आम्ही चालत होतो. अजून तरी आम्हाला फार चढउतार लागले नव्हते. त्यामुळे चालताना फारशी दमछाक होत नव्हती. सुमारे पाऊण तास आम्ही गडाच्या दिशेने वाटचाल करत होतो. प्रचितगडाचा अजस्त्र विस्तार दृष्टीक्षेपात येत होता. आम्ही योग्य मार्गाने जात असल्याचा समज करून घेतला होता. त्याचवेळी अगदी गर्द झाडीत आम्ही प्रवेश केला. त्यातून वाट काढत पुढे जाण्याची खटपट व धडपड सुरू झाली आणि मग आपण मार्ग चुकल्याचे लक्षात आले. पुन्हा माघारी वळलो आणि पायवाटेचा शोध सुरू केला. या सर्व घडामोडीत व पुन्हा योग्य पायवाट शोधण्यात आमचा एक तास वाया गेला होता. सकाळचे आठ वाजत आले होते आणि अजूनही आम्ही फक्त योग्य मार्गाच्या शोधात गुरफटलेले होतो.

क्रमशः 
समीर श्री. आराणके
सोमवार पेठ, कराड
दूरभाष : ९४०३१६६५५८

Author: Jan Swarashtra